GEEN WOORDEN MEER
Eigenlijk heb ik geen woorden meer.
Toen onze zoon in 2020 uitviel in het onderwijs, dacht ik dat we wel iets konden vinden voor hem.
Ik wist nog niet dat we terecht zouden komen in een wereld van onderwijs, zorg, leerplicht, wetgeving, financiering, procedures en verantwoordelijkheden.
Ik dacht dat er ergens een passende plek zou zijn.
We hebben alles onderzocht, alles geprobeerd wat haalbaar was. en dan bedoel ik ook alles.
Het was 'een complex dossier'. Niemand wist wat hij ermee moest. Regie moeten we zelf houden, want het was te lastig.
En ja, misschien lijkt het lastig. Maar ons kind, zoals velen, heeft een plek nodig waar hij zich veilig voelt.
En voor ons kind was het eigenlijk heel simpel: geen groot schoolgebouw, geen klassiek klaslokaal, geen grote groep, geen zorg gekoppeld, aanpassing in vakken en in tijd en een docent die vanuit zijn hart er is. En dit dan op een havo niveau.
En niet omdat ík dit mooie plaatje voor ons kind wil. Maar omdat ons kind anders niet tot leren komt. En hij wilt leren en zijn havo diploma halen.
En als keer op keer dit toekomstperspectief verder weg lijkt te komen, dan doet dit pijn. Heel erg veel pijn. Je realiseert je als ouder, dat er natuurlijk andere wegen zijn dan een diploma halen, maar dat is ook geen makkelijke weg. En net voor deze kinderen is die weg wellicht te lastig.
Uren en uren heb ik de afgelopen jaren rondom de tafel gezeten met alle betrokken organisaties. Ik heb het hele circus gehad. De onderwijsconsulenten, de geschillencommissie onderwijs, klachten ingediend, maar helaas. Niemand is bij machte om goed te keuren wat er wel kan zijn.
Als moeder en regisseur van 'het dossier van mijn kind' weet ik hoe het is. De impact die het heeft op ons hele gezin en de mensen om ons heen. Er was vier jaar lang weinig ruimte om iets anders te doen of het over iets anders te hebben dan 'wat kunnen we nog doen, zodat ons kind onderwijs krijgt en een toekomstperspectief heeft?'
Dat hij cognitief prima mee kan, is inmiddels bewezen. Na 4 jaar geen onderwijs, was er Nova Start. Een initiatief van Patrick, een bevlogen docent. Afgelopen 2 jaar heeft onze zoon hier mogen zijn en kunnen zijn en is hij tot leren kunnen komen. Hij zou komend schooljaar, op zijn vijftiende, naar havo 3 kunnen. Maar zonder Nova Start geen havo 3.
Het perspectief dat hij na de zomervakantie weer thuis zou zitten en ik weer van overleg naar overleg moet gaan, wetende dat er hier in de regio momenteel niks aansluit bij wat hij nodig heeft; ik kan er niet aan denken.
Ik voel alleen maar een innerlijke beweging om vanuit liefde voor ons kind en voor alle kinderen die hier mee te maken hebben, te gaan staan. Mijn stem te laten horen voor hun.
In de stille hoop dat iemand in Den Haag niet morgen actie onderneemt, maar vandaag. Zodat heel veel jongeren, na de zomervakantie, naar de plek kunnen die er is, maar waar ze vanwege regels en geld nu niet mogen zijn.
♡ Karen